ساختار شهرها (اجزاي اصلي شهرها)

عملكردهاي فضاي سبز

فضاهاي سبز در شهرها ، به ويژه در شهرهاي بزرگ و صنعتي ، داراي عملكردهاي مختلفي مي‌باشند. فضاهاي سبز از يك سو موجب بهبود وضعيت زيست محيطي شهرها مي شود، و از سوي ديگر شرايط مناسبي را براي گذران اوقات فراغت شهروندان تعبيه مي‌كند. علاوه بر اينها، داراي عملكردهاي كالبدي نيز مي‌باشد (بهرام سلطاني ، 1371).

اثرات فضاي سبز شهري از ديدگاه زيست محيطي مواردي چون كاهش آلودگي هوا، كاهش آلودگي صوتي ، بهبود شرايط بيوكليماتيك در شهر، افزايش نفوذپذيري خاك و تأثير مثبت بر چرخه آب در محيط زيست شهري و افزايش كيفيت آبهاي زيرزميني را شامل ميشود. فضاي سبز ميتواند به طور قابل توجهي دماي هوا را كاهش دهد و يا به تلطيف هوا كمك كند. در بررسي اثرات رواني ـ اجتماعي فضاي سبز بايد گفت كه انسان ، در هر شرايطي ، روزانه به چند ساعت فضاي ساكت و آرام نياز دارد كه فضاي سبز ميتواند اين فضا را تأمين نمايد.

فضاي سبز شهري به عنوان بخش جاندار محيط شهري مكمل بخش بي‌جان شهر، يعني ساختار كالبدي شهر، مي باشد. در اين خصوص ، فضاي سبز ميتواند به عنوان لبه شهر، آرايش دهنده شبكه راهها و تفكيك كننده فضاهاي شهري ايفاي نقش نمايد (بهرام سلطاني ، 1371).

فضاهاي سبز نيمه عمومي داراي بازدهي اكولوژيكي هستند اما تعداد استفاده‌كنندگان آنها محدود است. محوطه‌هاي باز ادارات، پادگانها و بيمارستانها ، نمونه‌هايي از اين فضا مي‌باشند. فضاهاي سبز خياباني ، درختكاري حد فاصل مسيرهاي پياده‌رو و سواره‌رو و همچنين فضاهاي ميادين و يا زمينهاي پيرامون بزرگراهها و خيابانها را شامل ميشود.

سطوح سبز شهري نيز زمينهاي ورزشي چمنكاري شده و جزيره‌ها و لچكيهاي كنار خيابان را شامل ميشود كه عمدتاً جنبه زيبايي شناختي دارد و تا حدي نيز واجد بازدهي اكولوژيكي مي‌باشند. بطور كلي مي‌توان گفت كه بخش قابل توجهي از فضاي سبز در طرحهاي شهري را فضاي سبز عمومي تشكيل ميدهد كه به دليل بازدهي اجتماعي و اكولوژيكي به طور همزمان از اهميت بالاتري برخوردار است.

عكس هوايي مايل از پارك لاله تهران